Przyznaję, że momentami wątpiłam słysząc, że to się nie uda, to nie dla mnie, ja tak nie potrafię itp. Ten brak wiary, jego i mojej, pewnie jest przyczyną, że tak długo czekałam na ten dzień.

Teraz już nic tu po mnie. Marek ogłosił  Światu: Niemożliwe jest możliwe (kliknij w zielony, podkreślony tekst, by pójść na jego blog)

Wiem, że takiej sytuacji towarzyszą bardzo silne emocje. Nie jestem specjalistą z zakresu medycyny. Mam trochę własnych doświadczeń i zdobytej wiedzy z książek i innych źródeł. Kiedy nie znam dokładnie sytuacji, to ignorancją byłoby z mojej strony podpowiadać Ci cokolwiek.  Rozumiem jednak, że w takiej sytuacji każdy chwyta się każdej okazji, by zdobyć wsparcie innej osoby. Właśnie tym tylko mogę Ci służyć drogi czytelniku.

Bardzo istotne dla sprawy jest

• Czy będziesz mieć wsparcie bliskich w opiece nad udarowcem?
• Jeśli pracujesz, to nie możesz na tę opiekę  poświęcić więcej niż 4-6 godzin dziennie - musisz spać, jeść i odpoczywać
• Jeśli nie pracujesz i nie masz innych zobowiązań, to możesz planować 6-10
• Ta decyzja zależy od Twojego zdrowia, siły i umiejętności
• oraz poziomu współpracy, na jaką możesz liczyć ze strony udarowca

Ważny jest również aspekt warunków, jakie możesz przygotować w domu?

• Oddzielny pokój,
• regulowane na wysokość łóżko z dostępem z dwóch stron,
• drobne przyrządy pomocnicze (kaczka, basen, dobre cewniki, itp.)

Bardzo istotne jest również, jakimi finansami dysponujesz?

Z doświadczenia wiem, że nieodpłatna pomoc medyczna jest niewystarczająca i trzeba się liczyć ze sporymi wydatkami.

Mnie udało się zatrudniać opiekunkę za 12 zł za godzinę a rehabilitantów 40-60 zł za godzinę. Turnus rehabilitacyjny to wydatek rzędu 1500-2000 za tydzień (dla dwóch osób) plus koszt dojazdu.

Nawet Ci nie piszę jaka jest długa średnia oczekiwania na szpital rehabilitacyjny. Złożyliśmy skierowania do 6 placówek w połowie 2008 roku.

Do dziś mąż skorzystał tylko z ośmiu tygodni,  które zrealizowały dwie placówki (musieliśmy znaleźć poparcie znajomych - bez tego czekalibyśmy bezowocnie do dzisiaj i dłużej). To trwa już rok i sporo pracy przed nami.

Poprawa jest wielka, bo już mogę zajmować się pracą i czasem coś napiszę do blogów.  Marek coraz więcej rzeczy robi sam. Jeszcze nie mogę go zostawić samego w domu na więcej niż godzinę czy dwie.

Wierzę, że podejmiesz najlepsze decyzje, korzystne dla wszystkich.

Twoje serce podpowie Ci niezbędne rozwiązania.

Proszę jeszcze przeczytaj tekst na temat bliskości i przytulania. Ta potrzeba u osoby po udarze i jej opiekuna jest zwielokrotniona. A na dodatek prawie zawsze trzeba przebić się przez mur chwiejnych nastrojów, niskiego poczucia własnej wartości, bezradności i potężnego lęku, co dalej?

Za każdym razem z jej wykładów dowiaduję się coraz to nowych rzeczy na temat funkcjonowania ciała człowieka. Pewnie można tę wiedzę przyswoić sobie szybciej ale lubię to tempo nauki. Dlaczego? Za każdym razem skupiam uwagę na czymś, co mnie w tym momencie najbardziej nurtuje.

Tym razem wybraliśmy Gołubie na Kaszubach. Odważna decyzja, bo ośrodek nie jest przystosowany dla potrzeb osób niepełnosprawnych. Choć przyznaję z uznaniem, że dostaliśmy pokój z szerokimi drzwiami i uchwytami w łazience po właściwej stronie. Gospodarze dołożyli starań, by dopasować do naszych potrzeb wysokość łóżek. Sam ośrodek jest ładnie położony w lesie w pobliżu jeziora. Leży na obszarze bardzo sprzyjającego człowiekowi promieniowania radiestezyjnego.

Dla nas ogromnym wyzwaniem było przemieszczanie się między poszczególnymi obiektami. Dla Marka wielkim treningiem było wielokrotnie ubieranie się i rozbieranie. W warunkach domowych trudno byłoby zmobilizować się do takiej ilości powtórzeń takiego ćwiczenia. A chodzić kilometr na posiłki?

Na początku nie dawaliśmy rady pójść na basen każdego dnia. Uważam, że 4-5 pobytów w tygodniu to też dobry wynik. Z wielką radością odnotowałam, że nieomal po trzech latach rehabilitacji znalazł się znowu na miejscu mój środek ciężkości i w wodzie mogę utrzymać pozycję leżącą na brzuchu. Do tej pory lewa strona była bardziej podatna na grawitację i lgnęła do dna. Jeszcze trochę pracy zostało mi na synchronizację ruchów rąk i nóg ale uwierzyłam, że mogę z sukcesem przypomnieć sobie jak się pływa.

Nie wiem ile czasu zajmie to Markowi. Na razie trenował chodzenie i podskakiwanie w wodzie. Bardzo ładnie usprawniała się niewładna ręka. Ustępował przykurcz, uruchamiały się większe stawy.

Teraz Marek już sam wychodzi z domu i spaceruje z drewnianym kijem, na który zakładam końcówkę od laski łokciowej. W najbliższym czasie kupię nam kije do nordic walking. Bardzo dobrze mi się chodziło. Po dwudziestu latach używania lasek łokciowych ten wynalazek sprawił, że czułam przyjemność z chodzenia.  Markowi też się podobało choć na razie jeszcze nie odważył się wziąć kij do lewej ręki. Jestem pewna, że szybko przyjdzie ten moment i opanuje tę technikę chodzenia. Znakomita gimnastyka i bardzo naturalny ruch.

Zobacz sam:

Przeczytałam i jakoś wiedza ta poruszyła mnie na bardzo krótko. Nie mam co „gdybać” ale dostałam podpowiedź, którą zignorowałam.

Teraz temat wraca do mnie. Dzięki technice, która dociera do nas przez Internet zobaczyłam to, czego nie umiałam sobie wyobrazić czytając tę książkę. Środowisko, które tworzymy wewnątrz naszych ciał coraz bardziej odpowiada pasożytom, które korzystają z tych sprzyjających warunków do rozwoju i dominacji.

Oglądaj te filmy z pełną świadomością, na co patrzysz. To przeraża ale jest jednocześnie drogowskazem, co trzeba brać pod uwagę.

]]> http://udarowcy.wordpress.com/2009/03/07/wiedza-obok-ktorej-nie-mozna-przejsc-obojetnie/feed/ 0 pierwszyebiznes kuracja_zycia http://udarowcy.wordpress.com/2009/02/23/czy-smiech-moze-byc-lekarstwem/ http://udarowcy.wordpress.com/2009/02/23/czy-smiech-moze-byc-lekarstwem/#comments Mon, 23 Feb 2009 22:42:16 +0000 Basia Szumocka http://udarowcy.wordpress.com/?p=180 ]]> Uśmiechnij się teraz!

autorem artykułu jest Darek Malinowski

Roman uśmiechnął się wczoraj, a dzisiaj wygrał w totolotka 25 zł.

Maria uśmiechnęła się dzisiaj i idąc po ulicy nie złamała nogi!

Krystyna uśmiechnęła się do lustra i zobaczyła jaka jest piękna!

Krzysiek uśmiechnął się do pani policjantki, która wypisywała mu mandat i zaprosił ją na kawę – teraz są uśmiechniętą parą.

Robert uśmiechnął się do sąsiadki z naprzeciwka i dostał wielki kawał pycha-szarlotki.

Asia uśmiechnęła się do siebie i poczuła się znacznie lepiej!

Michał roześmiał się w głos i zaraził uśmiechem pół biura – teraz wszyscy uśmiechają się do siebie i jest naprawdę miło.

Darek uśmiechnął się w sklepie i kupił sobie super wygodne buty!

Basia uśmiechnęła się do swojego szefa i nie dostała podwyżki – ale śmieje się dalej, bo tak jest jej lepiej!

Mysia uśmiechnęła się do kotka i zniknęła w norce z kawałkiem sera – uff… jaka była szczęśliwa!

Czy czytając ten tekst uśmiechnęłaś/uśmiechnąłeś się chociaż raz? Tak? To super… czyż od razu nie zrobiło Ci się lepiej na duszy? To świetnie… czyż świat nie stał się choć trochę bardziej kolorowy?

Więc zastanów się teraz – na co czekasz? Uśmiechnij się, a szczęście znajdzie Ciebie i także się do Ciebie uśmiechnie.

Uśmiech to najlepsze lekarstwo dla Twoje duszy i ciała. Śmiej się więc do rozpuku, będziesz bardziej szczęśliwa/szczęśliwy. Twoje samopoczucie zależy wyłącznie od Ciebie, więc nie zamykaj się w skorupie i czuj się dobrze, czuj, że żyjesz, czuj szczęście, czuj miłość, ciesz się życiem!

Nie bądź ponurakiem. Ludzie Cię nie polubią. Bądź osobą wesołą! Zarażaj wszystkich swoim humorem. Miłość, śmiech, otwartość – to cechy najbardziej akceptowalne przez otaczających Cię ludzi. Spowoduj śmiechem, by wszyscy Cię lubili, a zobaczysz jakie życie może być piękne! Pamiętaj jeden uśmiech może czasami przenieść góry…

Naturalny uśmiech dodaje każdemu uroku. Jeśli będziesz uśmiechnięta/uśmiechnięty łatwo nawiążesz znajomość z kimkolwiek, łatwo załatwisz sprawy w urzędzie, kupisz telewizor czy pralkę automatyczną. Taaa… uśmiech na Twojej twarzy sprawi, że będziesz o wiele lepiej postrzegana/postrzegany u płci przeciwnej, co zwiększy Twoje szanse na udany flircik.

Uśmiechaj się więc tak często, jak tylko to możliwe! Twoje samopoczucie będzie super…

Czy wiesz ile razy użyłem słów uśmiech, śmiech w różnych formach w tym artykuliku? Tylko 30 razy – i co najmniej tyle razy uśmiechnij się więc teraz

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

To dla mnie zupełnie nowe spojrzenie i nowa filozofia dokonywania zmiany, które poznaję.  Wierzę, że znajdziemy własne rozwiązania dla sytuacji, w której znaleźliśmy się obecnie. Wierzę, że robiąc krótkie notatki z naszej nowo zdobywanej wiedzy i zastosowania jej w praktyce, przyczynię się również do poszerzenia Twojej wiedzy i zachęcę Ciebie, byś ją zastosował we własnym życiu.

Każdy z nas ma potrzebę zmieniania czegoś we własnym życiu. Większości z nas nie udaje się zarządzać zmianą w taki sposób, by zawsze uzyskiwać pożądany rezultat. Często nie rozumiemy procesu i nie pojmujemy dlaczego dochodzimy do porażki.

Często słyszymy zmień coś w sobie, pozbądź się czegoś. Staramy się i nic. To „coś” nadal w nas jest i sabotuje nasze działania. Robert Dilts nie proponuje pozbądź się czegoś. Jego filozofią jest wyobraź sobie pożądany rezultat, zobacz i poczuj wizję tego, czego pragniesz. Kiedy to wiesz, to nazwij dokładnie stan obecny, miejsce, w którym teraz jesteś. Poznaj swoje zasoby i dodaj je do obecnego stanu a równanie będzie następujące:

stan obecny + zasoby = stan pożądany

Ten model może i z reguły jest zakłócany. Cała praca polega na rozpoznaniu zakłóceń i pracy z nimi. PRaca polega na rozpoznaniu „wewnętrznego sabotażysty” i zrozumieniu, jakie informacje przez niego są przekazywane. A ta informacja jest zawsze jedna: potrzebny Ci jest inny zestaw zasobów.

Głównym rodzajem „wewnętrznego sabotażysty” są ograniczające przekonania.

Dla każdej zmiany Robert Dilts wskazuje 4 elementy:

1. fizjologię
2. strategie
3. spójność
4. systemy przekonań

Pierwsze dwa elementy łączą się z wiedzą i odpowidzią na pytanie jak? Dwa kolejne łączą się z chęcią zrobienia czegoś i dania sobie szansy na zrobienie tego. Oznacza to pełne zaangażowanie, wiarę i działanie bez wysiłku i walki.

Jeśli już teraz jesteś zainteresowany tą wspólna podróżą, to czytaj razem ze mną i podziel się swoimi doświadczeniami. Zapraszam do współpracy.

Swego czasu odebrałam wykształcenie pedagogiczne. Niestety w obecnej chwili okazało się to mało przydatnym narzędziem. Wszystkiego potrzebuję nauczyć się od nowa. W tej opowieści o chłopcu i jego nauczycielce odnalazłam sens nauczania i jednocześnie nowy sposób na życie.

Co z tej historii poruszyło Twoje serce i umysł?

Istotne dla powodzenia całego przedsięwzięcia jest zdobycie umiejętności definiowania celów. Jako opiekun potrzebuje sporej wiedzy na ten temat, bo stawiam własne cele, pomagam Markowi w ustaleniu jego celów i wspólnie ustalamy cele dla nas obojga. Zmienia się perspektywa czasowa dla wielu przedsięwzięć. Trzeba brać poprawkę i planować elastycznie realizację pewnych etapów. Istotne jest, by nauczyć się ustalać hierarchię i dzięki temu lepiej rozumieć potrzeby, priorytety każdego indywidualnie i wspólnie obojga. Często proces powinien obejmować pozostałych członków rodziny – również dzieci.

Warto sięgnąć po podstawową wiedzę w tym zakresie. Spotkałam trochę darmowych publikacji, które mogą być przydatne:

1. Stawianie sobie celów; Małgorzata Taraszkiewicz
   
2. Cele; Wanda Loskot
3. Na tej stronie znajdziesz inspirację, jak pomóc udarowcowi w ustalaniu celów
4. albo na tej stronie przemówi do Ciebie sposób, w jaki warto się za to zabrać?

Dużo jest książek i e-booków na ten temat. To są pewne drogowskazy. Nie zastąpią Twojej samodzielnej pracy i wspólnej pracy z partnerem.

Jak to robimy z Markiem?

Opowiem, za kilka dni. Poznaj trochę temat, jeśli nie robiłeś tego nigdy. Wtedy podyskutujemy i wymienimy się doświadczeniami.

Podobnie jest z procesem rehabilitacji. Akcenty, na które rutynowo stawia służba zdrowia, nie dotykają często najgłębszych potrzeb zainteresowanych. Nie wspierają nawet uświadomienia sobie, że takie potrzeby chcą być zaspokojone. Wszyscy zainteresowani tkwią w nurcie codziennych zmagań z podstawowymi czynnościami w poczuciu przeciążenia a często bezradności.

Od pewnego czasu odkrywamy treść zaproszenia do zmian, które otrzymaliśmy. Odkrywamy wartości, które stanowiły podstawę naszego dobrego samopoczucia przed udarem. Dzisiaj chcę się podzielić naszym doświadczeniem dla zabawy i tworzenia.

Kiedy przed udarem robiliśmy sobie listę 10 najważniejszych rzeczy w naszym życiu, to Marek na pierwszym miejscu wpisywał zabawę a ja tworzenie. Do tej pory postrzegaliśmy te sprawy, jako rzeczy bardzo odległe od siebie. To rodziło powstawanie odległości między nami i często nie wiedzieliśmy, jak ją zmniejszyć.

Jak udar pozwolił nam znaleźć porozumienie w tej sprawie?

Zostaliśmy przez udar zmuszeni do przypominania sobie znaczenia słów, do tworzenia od nowa relacji słowo i jego interpretacja przez każde z nas. Od nowa potrzebowaliśmy się nauczyć opisywać stany emocjonalne, potrzeby, pragnienia. To zmusiło nas do poszukiwań sposobów na komunikowanie się całkiem odmiennych od tych, które do tej pory stosowaliśmy. Nagle odkryliśmy, że do tej pory nie komunikowaliśmy się ze sobą. Nagle okazało się, że znajdowanie porozumienia jest dla nas ogromną przyjemnością, że czerpiemy z tego radość i satysfakcję.

Odkryliśmy pewne podstawowe zasady, o których wiedział świat, o których napisano wiele książek a my ich nie rozumieliśmy i nie stosowaliśmy.

Każde z nas tworzenie i zabawę wkładało w pewną mentalną ramę w wyniku opisywania tych czynności pewną grupą słów. Te słowa łączyły każde z nas z konkretnymi emocjami i doświadczeniami. Postrzegaliśmy je, jako zupełnie odrębne obszary naszego życia.

Zabawa dla Marka znaczyła imprezę w grupie, grę w piłkę możną, w tenisa w klubie, taniec  i inne aktywności ruchowe. Ze zdumieniem odkryłam jak zmienił się mój sposób postrzegania zabawy po wypadku samochodowym.  Tego typu aktywności ruchowe były poza moim zasięgiem. Tak zawęziłam obszar moich kluczowych słów związanych z zabawą, że pozostały mi tylko gry komputerowe. Uważałam, że pożerają niepotrzebnie czas i nie warto się nimi zajmować. Rozwinęłam bardzo mocno obszar twórczości, którą mogłam wykonywać siedząc. Patrzyłam na nią przez pryzmat pracy a zupełnie umykało mojej świadomości, jak dobrze się wtedy bawię.

Po własnym mini-udarze z wielkim zapałem poznawałam nowe technologie, które mogłam zastosować dla mojego tworzenia. Te technologie stosowałam z łatwością w pracy. Nie zauważyłam nawet, że w ten sposób sama steruję własną rehabilitacją.

Marek po udarze musiał zmierzyć się z wielkim problemem. Potrzebował zabawy do swojej rehabilitacji ale nie potrafił zaakceptować jej w innej formie niż zabawy w ruchu i w towarzystwie. Pierwszym krokiem była gra w chińczyka i małe 30, 60-elementowe puzzle. Nadal pracujemy nad zastosowaniem komputera do zabawy. Jest to trudne, bo do tej pory komputer dla Marka stanowił narzędzie pracy a zabawa była elementem oderwania się od niego.

Z pewnością takie odwrócenie spojrzenia osoby po udarze (i jej bliskich) na pracę i zabawę w wielu przypadkach może być jeszcze bardziej skomplikowane niż u nas. Warto rozmawiać i nazywać dokładnie zaistniałą sytuację, rozpoznawać emocje, które jej towarzyszą i poszukiwać swoich sposobów na polepszenie samopoczucia dzięki wprowadzaniu elementów pracy i zabawy do rehabilitacji.

]]> http://udarowcy.wordpress.com/2009/01/25/rehabilitacja-przez-powrot-do-wykonywania-ulubionych-czynnosci/feed/ 0 pierwszyebiznes http://udarowcy.wordpress.com/2009/01/14/czy-biofeedback-moze-nam-pomoc/ http://udarowcy.wordpress.com/2009/01/14/czy-biofeedback-moze-nam-pomoc/#comments Wed, 14 Jan 2009 22:20:25 +0000 Basia Szumocka http://udarowcy.wordpress.com/?p=139 ]]> Od pewnego czasu poszukuję informacji na temat biofeedback’u. Opisy zastosowania tej metody budzą moje emocje i wielkie zainteresowanie.  Panowanie nad emocjami, szczególnie nad lękiem, bezradnością i gniewem niekiedy staje się sprawą ponad naszymi umiejętnościami.

Docieram do coraz większej liczby nagrań z muzyką, która harmonizuje półkule mózgowe, wzmacnia koncentrację, itp.

Zobacz i posłuchaj. Jak się czujesz po takiej krótkiej prezentacji?

Dostałam e-mail z linkiem do tego filmu:

i strony Relaksacja.pl

Zadaję sobie pytanie:

Skoro ta metoda jest tak przydatna sportowcom, kosmonautom, osobom, które uczą się intensywnie, skoro pozwala na uwolnienie się od napięć i lęków, na zwiększenie koncentracji i uwagi, polepszenie pamięci, to jakie wyniki może uzyskać w powrocie do zdrowia udarowiec?

Od wielu lat „siedzimy” przy komputerach. Może warto je również włączyć do naszej rehabilitacji?