Kiedy decyzja o opiece w domu jest dobra i korzystna dla wszystkich?

Dostałam komentarz na tym blogu z prośbą o indywidualna poradę. Ta prośba uświadomiła mi ważną rzecz i postanowiłam o tym napisać.

Wiem, że takiej sytuacji towarzyszą bardzo silne emocje. Nie jestem specjalistą z zakresu medycyny. Mam trochę własnych doświadczeń i zdobytej wiedzy z książek i innych źródeł. Kiedy nie znam dokładnie sytuacji, to ignorancją byłoby z mojej strony podpowiadać Ci cokolwiek.  Rozumiem jednak, że w takiej sytuacji każdy chwyta się każdej okazji, by zdobyć wsparcie innej osoby. Właśnie tym tylko mogę Ci służyć drogi czytelniku.

Bardzo istotne dla sprawy jest

• Czy będziesz mieć wsparcie bliskich w opiece nad udarowcem?
• Jeśli pracujesz, to nie możesz na tę opiekę  poświęcić więcej niż 4-6 godzin dziennie - musisz spać, jeść i odpoczywać
• Jeśli nie pracujesz i nie masz innych zobowiązań, to możesz planować 6-10
• Ta decyzja zależy od Twojego zdrowia, siły i umiejętności
• oraz poziomu współpracy, na jaką możesz liczyć ze strony udarowca

Ważny jest również aspekt warunków, jakie możesz przygotować w domu?

• Oddzielny pokój,
• regulowane na wysokość łóżko z dostępem z dwóch stron,
• drobne przyrządy pomocnicze (kaczka, basen, dobre cewniki, itp.)

Bardzo istotne jest również, jakimi finansami dysponujesz?

Z doświadczenia wiem, że nieodpłatna pomoc medyczna jest niewystarczająca i trzeba się liczyć ze sporymi wydatkami.

Mnie udało się zatrudniać opiekunkę za 12 zł za godzinę a rehabilitantów 40-60 zł za godzinę. Turnus rehabilitacyjny to wydatek rzędu 1500-2000 za tydzień (dla dwóch osób) plus koszt dojazdu.

Nawet Ci nie piszę jaka jest długa średnia oczekiwania na szpital rehabilitacyjny. Złożyliśmy skierowania do 6 placówek w połowie 2008 roku.

Do dziś mąż skorzystał tylko z ośmiu tygodni,  które zrealizowały dwie placówki (musieliśmy znaleźć poparcie znajomych - bez tego czekalibyśmy bezowocnie do dzisiaj i dłużej). To trwa już rok i sporo pracy przed nami.

Poprawa jest wielka, bo już mogę zajmować się pracą i czasem coś napiszę do blogów.  Marek coraz więcej rzeczy robi sam. Jeszcze nie mogę go zostawić samego w domu na więcej niż godzinę czy dwie.

Wierzę, że podejmiesz najlepsze decyzje, korzystne dla wszystkich.

Twoje serce podpowie Ci niezbędne rozwiązania.

Proszę jeszcze przeczytaj tekst na temat bliskości i przytulania. Ta potrzeba u osoby po udarze i jej opiekuna jest zwielokrotniona. A na dodatek prawie zawsze trzeba przebić się przez mur chwiejnych nastrojów, niskiego poczucia własnej wartości, bezradności i potężnego lęku, co dalej?

Znowu w domu bogatsi o nowe doświadczenia

Od sześciu lat jeździmy na turnusy do środków z oczyszczającą dietą owocowo-warzywną dr Dąbrowskiej.

Za każdym razem z jej wykładów dowiaduję się coraz to nowych rzeczy na temat funkcjonowania ciała człowieka. Pewnie można tę wiedzę przyswoić sobie szybciej ale lubię to tempo nauki. Dlaczego? Za każdym razem skupiam uwagę na czymś, co mnie w tym momencie najbardziej nurtuje.

Tym razem wybraliśmy Gołubie na Kaszubach. Odważna decyzja, bo ośrodek nie jest przystosowany dla potrzeb osób niepełnosprawnych. Choć przyznaję z uznaniem, że dostaliśmy pokój z szerokimi drzwiami i uchwytami w łazience po właściwej stronie. Gospodarze dołożyli starań, by dopasować do naszych potrzeb wysokość łóżek. Sam ośrodek jest ładnie położony w lesie w pobliżu jeziora. Leży na obszarze bardzo sprzyjającego człowiekowi promieniowania radiestezyjnego.

Wiedza, obok której nie można przejść obojętnie

Czytam wiele na temat przyczyn utraty zdrowia. Odwiedzam różne strony i poznaję coraz to więcej nowych zagadnień. Kilka lat temu przeczytałam książkę Kuracja życia, której autorką jest Hulda Regehr Clark.

Przeczytałam i jakoś wiedza ta poruszyła mnie na bardzo krótko. Nie mam co “gdybać” ale dostałam podpowiedź, którą zignorowałam.

Teraz temat wraca do mnie. Dzięki technice, która dociera do nas przez Internet zobaczyłam to, czego nie umiałam sobie wyobrazić czytając tę książkę. Środowisko, które tworzymy wewnątrz naszych ciał coraz bardziej odpowiada pasożytom, które korzystają z tych sprzyjających warunków do rozwoju i dominacji.

Czy śmiech może być lekarstwem?

Uśmiechnij się teraz!

autorem artykułu jest Darek Malinowski

Roman uśmiechnął się wczoraj, a dzisiaj wygrał w totolotka 25 zł.

Maria uśmiechnęła się dzisiaj i idąc po ulicy nie złamała nogi!

Krystyna uśmiechnęła się do lustra i zobaczyła jaka jest piękna!

Przekonania – ścieżki do zdrowia i dobrobycia

Z pasją wczytuję się w książki autorstwa Roberta Diltsa. Przekonania – ścieżki do zdrowia i dobrobycia są odpowiedzią na moje poszukiwania sposobu, metody powrotu do zdrowia, którą opisali Robert Dilts, Suzi Smith, Tim Hallbom.

To dla mnie zupełnie nowe spojrzenie i nowa filozofia dokonywania zmiany, które poznaję.  Wierzę, że znajdziemy własne rozwiązania dla sytuacji, w której znaleźliśmy się obecnie. Wierzę, że robiąc krótkie notatki z naszej nowo zdobywanej wiedzy i zastosowania jej w praktyce, przyczynię się również do poszerzenia Twojej wiedzy i zachęcę Ciebie, byś ją zastosował we własnym życiu.

Inspirująca historia – jakim jestem nauczycielem dla siebie i innych?

W procesie rehabilitacji nagle potrzebujemy zostać nauczycielem. Z reguły nie jesteśmy do tego przygotowani. Rzecz staje się jeszcze trudniejsza, kiedy pojawia się wiele przekonań, które zaczynają ograniczać wszystkich włączonych do tego procesu.

Swego czasu odebrałam wykształcenie pedagogiczne. Niestety w obecnej chwili okazało się to mało przydatnym narzędziem. Wszystkiego potrzebuję nauczyć się od nowa. W tej opowieści o chłopcu i jego nauczycielce odnalazłam sens nauczania i jednocześnie nowy sposób na życie.

Jak współpracować z udarowcem, by wyznaczyć własne i wspólne cele, które zrealizuje się razem?

Proces rehabilitacji jest z reguły długofalowy i wymaga biznesowego podejścia. Dodatkowo zaplanowanie go i realizację utrudniają ograniczenia w percepcji udarowca i poczucie nieustannego przeciążenia, które towarzyszy partnerowi-opiekunowi.

Istotne dla powodzenia całego przedsięwzięcia jest zdobycie umiejętności definiowania celów. Jako opiekun potrzebuje sporej wiedzy na ten temat, bo stawiam własne cele, pomagam Markowi w ustaleniu jego celów i wspólnie ustalamy cele dla nas obojga. Zmienia się perspektywa czasowa dla wielu przedsięwzięć. Trzeba brać poprawkę i planować elastycznie realizację pewnych etapów. Istotne jest, by nauczyć się ustalać hierarchię i dzięki temu lepiej rozumieć potrzeby, priorytety każdego indywidualnie i wspólnie obojga. Często proces powinien obejmować pozostałych członków rodziny – również dzieci.

Rehabilitacja przez powrót do wykonywania ulubionych czynności

Udar podobnie, jak inne choroby, niesie zaproszenie do zmiany w naszym życiu. Takie zaproszenie przekazywane jest w ten sposób dla osoby chorującej i jej najbliższych. W większości przypadków nie dostrzegamy tego zaproszenia, ignorujemy jego przesłanie i nawet nie zastanawiamy się, co jest jego pozytywną intencją.

Podobnie jest z procesem rehabilitacji. Akcenty, na które rutynowo stawia służba zdrowia, nie dotykają często najgłębszych potrzeb zainteresowanych. Nie wspierają nawet uświadomienia sobie, że takie potrzeby chcą być zaspokojone. Wszyscy zainteresowani tkwią w nurcie codziennych zmagań z podstawowymi czynnościami w poczuciu przeciążenia a często bezradności.

Czy biofeedback może nam pomóc?

Od pewnego czasu poszukuję informacji na temat biofeedback’u. Opisy zastosowania tej metody budzą moje emocje i wielkie zainteresowanie.  Panowanie nad emocjami, szczególnie nad lękiem, bezradnością i gniewem niekiedy staje się sprawą ponad naszymi umiejętnościami.

Docieram do coraz większej liczby nagrań z muzyką, która harmonizuje półkule mózgowe, wzmacnia koncentrację, itp.

Zobacz i posłuchaj. Jak się czujesz po takiej krótkiej prezentacji?

Czy można zrobić cokolwiek, by ustrzec się udaru mózgu?

Cokolwiek z pewnością tak. Są obszary, które traktowane są jako potencjalne źródło udaru. Nieco inne są przyczyny udarów niedokrwiennych a inne udarów krwotocznych (apopleksji). Udar niedokrwienny zbiera mniejsze żniwo w postaci zgonu ale “produkuje” ogromną liczbę osób, które do końca życia rehabilitują “ubytki” we własnym “terytorium” lub potrzebują pomocy innej osoby, by funkcjonować.

Udar jest następstwem choroby rozwijającej się w naszym ciele, o której nie wiemy lub znanej choroby i leków stosowanych do jej zwalczania. Osoba chora na serce, na nadciśnienie, cukrzycę, miażdżycę powinna wiedzieć, jaki związek ma ta choroba z możliwością wystąpienia udaru? Czynnikami znacznie zwiększającymi ryzyko w takich przypadkach jest palenie papierosów, nadużywanie alkoholu i niewłaściwa dieta.